دلتنگی

 

گاهی دلم برایت تنگ می شود ...

باید زودتر از اشک ها راه افتاد و رفت... 

 

 

 

 تمرین

باید با خودم تمرین کنم،اونم یه تمرین جدی ...

دیگه تکرار نشه...!

 قهرمان 

 تو چشاش اشك حلقه زده بود،چشاي معصومش سرخ شده بودن،مثه آدماي منقلب به يه نقطه خيره شده بود،مي خواست حرف بزنه اما اون بغضش تا چند دقيقه بهش امان نداد تا دل صافشو بیشتر بریزه بیرون...

 از وقتی خودشو شناخته بود عاشق سینما بود و قهرماناشو می فهمید اداشونو در نمی اورد خودشون بود حتی  واقعی تر...ایرانی و خارجیش براش فرقی نمی کرد مهم قهرمانه بود که باید به دلش می چسبید...زندگیش فیلم بود و سینما...دیالوگا را از بر بود بعضی وقتام آدم نمی تونست تشخیص بده حرفی که می زنه مال تو فیلماست یا دیالوگ خودشه...

 تو چشاش اشك حلقه زده بود،اشکاش انگاری دوس نداشتن بریزن پایین...جاشون خوب بود... تو چشای قهرمانی نشسته بودند که یه دفه و بی مقدمه گفت:کاشکی می تونستم مثه اون قهرمان هر کاری از دستم بر می یاد واسه همه انجام بدم...اون روز انگار یادش رفته بود که از نظر دورو وریاش چه کارایی که انجام نداده ...

 

                                                چقد بعضیا بزرگن خداااااااااایا    

۳ تیر /عباس آباد

۳تیر هم آمد و رفت

به همین سادگی

به همین سادگی برای من و او ؛نه برای همه

ساده و زیبا از نظر ما ؛ساده و زشت از نظر شما

                    ای آدما ...

 

 

 

 

 

۲۳ خردادماه ۱۳۸۷

بالاخره تمام شد ...

 اعداد

۵   

                       ۱۴

                                             ۱۱۰

            ۱۱۴

                                          ۵۰۰

                                                          ۱۰۰۰

                                                                              ۱۳۶۰

                                                                                                     ۱۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

همشون  فقط یه عددن نه چیزی بیشتر، مثه اسما که تنها کارکردشون صدا کردن آدماست  ۵ هم مثه همون ۱۰۰۰ و فلان قد و همشون جزو یه خونوادن، عددا  رو هم سخت می گیریم...

کتابت

 

 

دلم یه ذره شده تا یه باره دیگه با تو یه جمله خوشگلو خوشگلتر بنویسم...

بیست سال زمان کمی برای آشنایی من با تو نیست...

 

 

                          ...همه قند پهلو شدن شیرین گیر نمیاد...

 

من واسه صبرتون یه یا علی می خوام ...

 

به خوابم اومدی و به موقع بود...

مدتها  منتظرت بودم،منتظر لبخندی که آرامش عجیبی داشت و ته دلمو قرص کرد. انگار همه چی رو می دونی  و از ریزه کاریهاشم خبر داری.خوشحالم که اومدی چون مسکن های موضعی تکراری و نخ نما شده  برام کارساز نبودن و الان آرومم،هر چند نا آرومم که به یکی از آرزوهات نرسیدی،آرزویی که همیشه پیش بینی می کردی که نیستی که عملی شدنشو ببینی،ولی قبول کن که داری از جای بهتری و با چشمای بازتری می بینی بدون این که  بخوای درگیر یه سری زرق و برقاش باشی.از آسمون خدا تماشا کردن شروع زندگی نوه ای که دوسش داشتی قشنگه نه؟